Το διήγημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από το μπλογκ του κυρίου Νίκου Σαραντάκου, "Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία".

Η εποχή απαιτούσε μιαν εικόνα

του επιταχυνόμενου μορφασμού της

Έζρα Πάουντ

Ήμουν ευτυχισμένος κείνο το βράδυ. Καιρό είχα να αισθανθώ τέτοια χαρμονή, τόση ανάταση. Έσφιξα τα δόντια μην τ’ αφήσω να φανεί. Θα ’ταν αντιεπαγγελματικό, σόλοικο αναμφίβολα. Πάσκισα να πειθαρχήσω τ’ ακρόχειλα, που με θράσος ξεχαλινωμένο έπαιρναν την ανηφοριά μόλις άφηνα την προσοχή μου κομματάκι ν’ αποσπαστεί.

Ο αρκουδόκορμος άντρας με βοήθησε στο φόρτωμα. Σφάλισα τις πόρτες του βαν, έβγαλα οχτώ πενηντάρικα απ’ την τσέπη και του τα πάσαρα στα μουλωχτά. Έμπειρος, τα γράπωσε με την ίδια κίνηση που μου ’κανε χειραψία.

Οι μυριόχρωμες στίξεις του Άφραστου:

Οξείες βλεμμάτων, ανάσας βαρείες,

περισπωμένες χαμόγελων αμήχανων,

θαυμαστικά από κόρες διασταλμένες,

κόμματα αναπάντεχων σιωπών,

τελείες παγιωμένων πεποιθήσεων...

Στους στάβλους του Αδιάφορου

–πανώριοι, χρυσοστόλιστοι, στάβλοι βασιλικοί–

ξυστρίζω της φαντασίας μου τα ψωράλογα.

Σεβάσμια σελώνω τις νεκρές ορμές μου,

να καβαλήσει αγέρωχη η Συνήθεια

κι ακίνητη να παρελάσει

σε σημειακές στερεότυπες λεωφόρους.

Πάντοτε ήμουνα τυχεράκιας. Η τύχη μ’ είχε πάρει στο κατόπι. Η μάνα μου δε βαριότανε να διηγιέται, σε φίλους και συγγενείς, ότι ήρθα στον κόσμο με το κεφάλι τυλιγμένο με σκέπη, όπως ο Μέγας Ναπολέων, σημάδι θείας ευαρέσκειας. Ο πατέρας μου σχολίαζε στοχαστικά πως να γεννηθεί κανείς με τσίπα τη σήμερον, δε θε να του ‘βγει σε καλό.

Στο σχολείο με φωνάζανε Γκαστόνε. Δε θέλει και πολύ να χτιστεί ο μύθος. Ο αγέρας έφερνε χαρτονομίσματα στα πόδια μου, κει που βάδιζα.
4

Δεν ξέρω τ’ όνομά μου, ούτε αν είχα ποτέ κάποιο. Θάφτηκα ζωντανός στη λήθη των αιώνων. Δεν έχω μορφή. Σαν στέκω μπρος στον καθρέφτη, κοιτάζω μέσα από μάτια ξένα κάποιο πρόσωπο αλλότριο. Άναυδη η γλώσσα μου, σιωπή η φωνή μου.  Δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε. Πλανήθηκα για αιώνες άχρονους στην Έρημο της Επίγνωσης, σ’ έν’ άσπλαχνο αιώνιο Τώρα.

Μα ξέρω πια καλά ποιος είμαι. Εγώ είμαι Εγώ και τούτο φτάνει.

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα κάστρο απά στο πιο ψηλό βουνό, ζούσε ένας μουρτζούφλης μάγος που τον έλεγαν Ανσέλμο. Ήτανε σοφός και τετραπέρατος, ήξερε ξόρκια και γητειές όσα κανένας άλλος, ήταν όμως μοναχός και παντέρμος. Μοναδική του παρέα είχε ένα τσούρμο γάτες, που σουλατσάριζαν στο κάστρο.

Ο παππούς του ήτανε αρχιμουσικός του βασιλιά κι όνειρο του Ανσέλμο ήτανε να κατακτήσει κι αυτός μια μέρα την ίδια ζηλευτή θέση.

Δημοσιεύτηκε από το λογοτεχνικό περιοδικό Φράκταλ

Μια φορά κι έναν καιρό, κοντινό ή μακρινό, μέσα σε μια κούτα στη σοφίτα ενός τρανού αρχοντικού, ζούσε ένα παλιό λουλουδάτο ψάθινο καπέλο, με μακριές ροζ κορδέλες, που το έλεγαν Νίνα. Βρισκόταν εκεί εγκαταλειμμένη από χρόνια, ποιος ξέρει πόσα. Κάποια μέρα η πόρτα της σοφίτας άνοιξε τριζοκοπώντας κι ακούστηκαν βήματα να πλησιάζουν. Το καπάκι της κούτας άνοιξε και κάποιος πέταξε μέσα έναν τσίγκινο κουρδιστό παλιάτσο.
1

Μια συνταρακτική έρευνα δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση BMJ (πρώην The British Medical Journal).
3

Χορεύω απάνω απ’ της ζωής μου τα συντρίμμια

Έκαψα την κουμπάνια μου κι όλα τα υπάρχοντά μου

Πατώντας του ζεϊμπέκικου τα στρουφιχτά τ’ αχνάρια

Κι ίσως τούτο να ‘ναι ευήθειας αλαφράδα

Μπορεί ψυχή βαθιά και μεγαλείο παραφροσύνης

Ποιος έχει τόπο για ορισμούς μπροστά στη χάση

Και ποιος δεκάρα τσακιστή ν’ απλοχερίζει

Πόσοι ευγνώμονες νεκροί χωράν σ’ ένα κιβούρι

Δίσεκτων χρόνων σαρδόνιος μορφασμός

Κακιά σπορά, συγκομιδή μωροφροσύνης

Κορδακισμός το ξόδι μου έξαλλων σαλτιμπάγκων

Γελώ με του εα

Η ζωή μας κάνει κύκλους. Το ξέρω, δεν προσθέτω κάτι το πρωτότυπο στην παγκόσμια λογοτεχνία με τούτη τη δήλωση.
2

Του Κωστή Ανετάκη

Μέρος Δεύτερο: Στρατηγικό Σχέδιο

Στα τέλη του 2015, ο διάσημος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ μίλησε για την επερχόμενη εποχή της ρομποτικής, επισημαίνοντας τον κίνδυνο η εφαρμογή της μέσα σε καπιταλιστικό πλαίσιο, να επιφέρει τεράστια ανεργία και ανισότητα. Η τεχνολογική πρόοδος δεν μπορεί να αναχαιτιστεί, ούτε βέβαια αυτό θα ήταν κάτι επιθυμητό.

Το πρόβλημα έγκειται στο πολιτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο χρησιμοποιείται κάθε τεχνολογική καινοτομία κι όχι στην τεχνολογία καθαυτή.
Φόρτωση